Ναι, υπάρχει συγκίνηση. Ναι υπάρχει χαρα. Το μεγάλο <<δέσιμο>>, όμως δεν έρχεται πάντα από την πρώτη στιγμή , και αυτό είναι οκ, είναι φυσιολογικό.
οταν είσαι έγκυος όλοι σου μιλούν για την μαγεία. Για το μόλις το πάρεις αγκαλιά θα λιώσεις. Για το θα είναι ο έρωτας της ζωής σου από τα πρώτα κιόλας δευτερόλεπτα.
Γράφει η δημοσιογράφος Σοφία Περσελή
Κανείς όμως, δεν σου λέει Οτι μπορεί και να μην νιώσεις έτσι.
Κανείς δεν σου λέει ότι μπορεί να κρατάς το μωρό σου, να το κοιτάς και να νιώθεις συγκίνηση, ανακούφιση, ευθύνη ,αλλά όχι εκείνη τη σαρωτική, κινηματογραφική αγάπη που περιγράφουν όλοι.
Και όταν αυτό συμβεί, το πρώτο συναίσθημα που έρχεται δεν είναι η αδιαφορία. Είναι η ενοχή.
Τα θετικά που πράγματι υπάρχουν
Η μητρότητα έχει στιγμές που δεν συγκρίνονται με τίποτα.
Το πρώτο χαμόγελο. Το πρώτο μαμα. Το μικρό χέρι που πιάνει το δικό σου στον ύπνο. Το βλέμμα εμπιστοσύνης που σου λέει ,είσαι ο κόσμος μου.
Υπάρχει χαρά. Υπάρχει περηφάνια. Υπάρχει μια βαθιά αίσθηση που δύσκολα περιγράφεται.
Μαθαίνεις πτυχές του εαυτού σου που δεν ήξερες ότι υπάρχουν. Γίνεσαι πιο δυνατή, πιο ανθεκτική, πιο διεκδικητική. Ανακαλύπτεις μια αγάπη που μεγαλώνει μαζί με το παιδί σου.
Αλλά μεγαλώνει.
Και αυτό είναι το κομμάτι που δεν λέγεται συχνά.
Τα αρνητικά που ψιθυρίζονται
Η εξάντληση που σε διαλύει.
Η έλλειψη ύπνου που σε κάνει να μην αναγνωρίζεις τον εαυτό σου.
Οι ορμόνες που κάνουν τα συναισθήματα να μοιάζουν με τρενάκι λούνα παρκ.
Η απώλεια της παλιάς σου ταυτότητας.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει μια σιωπηλή προσδοκία:
Πρέπει να είσαι ευτυχισμένη. Αυτό ήθελες, σωστά;Ναι. Το ήθελες.
Αλλά κανείς δεν σου είπε ότι μπορεί να χρειαστεί χρόνος για να το νιώσεις ολοκληρωτικά.
Όταν το δέσιμο δεν έρχεται αμέσως
Η συγκίνηση μπορεί να είναι άμεση.
Η χαρά μπορεί να είναι αληθινή.
Η προστατευτικότητα μπορεί να εμφανιστεί από το πρώτο λεπτό.
Το βαθύ, αβίαστο, αδιαπραγμάτευτο «δέσιμο» όμως;
Σε κάποιες περιπτώσεις χτίζεται.
Χτίζεται στα ξενύχτια.
Στα βλέμματα που αρχίζουν να αναγνωρίζουν το δικό σου.
Στα γέλια που γίνονται επικοινωνία.
Στις μικρές καθημερινές νίκες.
Δεν είναι όλες οι μητέρες ίδιες. Δεν είναι όλες οι γεννήσεις ίδιες. Δεν είναι όλες οι ψυχές έτοιμες να ανοίξουν με τον ίδιο ρυθμό.
Και αυτό δεν σε κάνει λιγότερο μητέρα.
Για κάποιες γυναίκες, το δέσιμο είναι κεραυνοβόλο.
Για άλλες, είναι σαν μια σχέση που ξεκινά διστακτικά και βαθαίνει με τον χρόνο.
Και στις δύο περιπτώσεις,είναι κάτι αληθινό
Το δέσιμο είναι σχέση.Και κάθε σχέση χτίζεται.
Αυτό που τελικά δεν μας λένε
Δεν μας λένε ότι μπορεί να αγαπήσουμε το παιδί μας βαθιά, αλλά να χρειαστεί χρόνος για να νιώσουμε ολόκληρες μέσα σε αυτόν τον ρόλο.
Δεν μας λένε ότι η μητρότητα είναι και φως και σκιά.Και ενθουσιασμός και αμφιβολία.
Δεν μας λένε ότι το «είμαι καλή μαμά;» μπορεί να μας ακολουθεί για καιρό.
Αλλά ίσως αυτό είναι το πιο ανθρώπινο κομμάτι της.
Αν είσαι από εκείνες που δεν ένιωσαν το μεγάλο κύμα από την πρώτη στιγμή, θα πρεπει να ξερεις: Είσαι φυσιολογική.Δεν είσαι ψυχρή.Δεν είσαι ανεπαρκής.Δεν αγαπάς λιγότερο.
Η αγάπη σου θα ερθει και θα ειναι ακλονητη και βαθια.
Όχι επειδή στο είπαν. Αλλά επειδή τη χτίσατε μαζί.
Πώς ενισχύουμε την αυτοπεποίθηση του παιδιού από μικρή ηλικία
